فرشید جوانبخش

روزگار اگر روزگار ماست هیچ احوالی از حال من نپرس...نه زنگی بزن نه خطی بنویس..نه نامه ای بفرست..زندانی نیستم..بیمارستان نیستم..خانه نشین و خاموش نیستم..پس زنده ام هنوز!..حالا برو..می خواهم بخوابم...می خواهم به خوبی های همین شب و روز همیشه بیندیشم.....ما زنده ایم هنوز..صبح ها خسته از خواب بر می خیزیم...شب ها خسته به خانه بر می گردیم..کسی به ما نمی گوید دست و رویت را کجا شسته ای..کسی به ما نمی گوید اسمت چیست..کسی از ما نمی پرسد شماره ی کفش همسا یه ات چند است...اصلآ چرا زنده ای هنوز!..کسی کاری به کلمات مخفی ما ندارد..ما خوش بخت ا یم دوست من...حالا برو ...می خواهم بخوابم...فقط بخوابم

تنها تر از پیراهنم

که درونش کسی نیست

و رنگی

برای باختن ندارد

لباسی بزرگم

به قد بیابان کشیده

که در بی کسی اش

دراز می کشد خورشید

و زود می میرد

نگاه طولانیم

چشم تا همه جا می برد

الا خودم

که دستم نمی رسد از دوری

و تنهام

آن قدر که با سنگ ها سپری شده ام

و در هر سلامم

کسی ناپدید شد و رفت

با ریشه های سوخته ام

در خاکی متلاشی

و نگاهی ایستاده در دور

چه داری بگویی ؟

جز سخنی به نرمی آب

برهنه تر از سکوت

در هر شیار

2 86/02/16 فرشید جوانبخش |