بشین تا واست بگم چرا اینقدر قاطی ام.ربطی به چشاش نداره که همه جامو گهی کرده بی پدر:

 قضيه بر مي گرده به شبي که اين کثافت دلش هواي کوچه  کرد.همين کافيه تا کج بيفتي رو خودت.اونوقته که دنيا دور و برت مي گرده و چشم ديدنتو نداره.آروم به کوچه مي زني.کنار جوب ميشيني و مردي و از خودت ميکشي بيرونو و بعدش راحت...اين روزا مرد توي قوطيه!.گاهي وقتا هم سر از شيشه در مياره.اما چون قيمت شکستنش گرون تموم ميشه صرف نمي کنه يه جا بخريش!.اگه کج شدم رو خودم خيالي نيست.حال مذکر پر دردم خرابه رفيق.آه ه ه ..حال شهر خيلي بده.پيرمرده ميگفت بايد از کوچه شروع کنم تا برسم به شهر.منم که سکه خريدم و دارم زندگيمو ميکنم.فقط اقتصاد پاهام  فلجه.ديگه حتي تو اتوبوسم جا واسه نشستن پيدا نميشه.خلاصه زنا همه جا رو گرفتن.به جز همين زرزرام که مست کردم واست.آره رفيق.دري وري ميبيني که دري وري ميگي...

                                                                                           www.antarean.blogfa.com       

 از   علی قربان نژاد

 Ali ghorban nejad                                                      

     اعتماد تو به صدایی شکسته

    سکوتم را شرمنده میکند

   و با ادامه ات     همه چیز انکار می شود

   برادر اعتماد  و  سایه!

  هزار توی قصه   گهواره ایست

   که کودکی هایم را   به یاد نمی آورد

   به کجای وطن چنگ بزنم     که اجازه ی نشستن بگیرم!

  /که یک عمر به گوش در و دیوار خوانده ام/

   به کجا می تواند رسیده باشد    جنازه ای که مشکوک نفس می کشد

   لکه ی ننگی    که به هیچ جای خاک نمی آید

   ریخته روی پیشانی تب کرده ی این سیاره

   مشکوک نفس می کشم

   به اعتبار صدایی    که هر شب دعوتم می کند

   به مرگ

   به فصیح ترین لهجه ی آسمان

   گلوله بپاشید روی این جنازه

   نیزه برقصانید

   به دستی پی برده ام   که مرگ نمی داند

    گلوله بپاشید

   نیزه برقصانید

   از چشمی ریخته ام    که هیچ روزی به خود ندیده وطنم     

    کلمه ای شده

   پاشیده روی دیوار روبرو

   انگشت روی علامت سوال می گذارم

   دیوار کم میشود        کم

   سر می زند چشمان مهربانت

   دیوار کم می شود      کم تر

   سلام کرده ام       جواب شنیده ام

   ایستاده ام        تا جایم را با ماه عوض کنم

   تا جایی میان آوازهای تو بنشینم

   با صدای تو   از پنجره ها بیرون بریزم

  که تا صدا بیاید صدا شود

  هزار حرف ریخته از دلم        اما

 اعتماد به تو     سکوتم را شرمنده می کند

      Ali adine

     نا    

 Farshid javanbakhsh

    از آرامشی   تحلیل می روم

    که سکوتش دلیل آغوش نیست

    که دیوار  به  دیوار  این شهر

    سایه ای   به خانه های بی نور و چراغ

    که خورشید دروغی است

                             که باید به آن پشت کرد و  تمام شد

     با این همه نمی ترسم        و آغوشم را سفت بغل میکنم

    تا کسی از شعر هایم هدر نرود

     تا به بوی سخت اینجا نفس کشیدن را بلدم

    از آرامشی رنج می برم     که سکوتش بی دلیل نیست

     نشنیده بگیر

     چشم هایی را     که این روزها  از   حقیقتی رقم می خورند

    که خواب های ندیده  را    با چند استکان

                                              و شب بخیر عزیزم...

         /حالم از هر چه تعبیر کرده ای بهم می خورد/

     نشنیده بگیر

    جلد هیچ کجایی      دور      دور

     برای تنی که     از کجای تو پر زد

     بامی            به فکر غریب افتاده ام

     با فرودی نه اینبار مطمئن

    به جایی پرت می شوم

    که معلوم نیست   کجای دلم

   حالا

   هر چه را که از روبرویم شنیده ای

   نشنیده بگیر                و از کنارم تمام شو

           /دلم برای خودم تنگ شده است/